Vrijdag was het bijzonder koud in de vooravond. Onder het met kerstsfeer bedolven oude Brugge gaven Sally & Rik elkaar hun ja - woord. Ze straalden en waren in topvorm .  De speech van 45 minuten is bij iedereen blijven nazinderen en bleek bijzonder grappig te zijn! Na hun wettelijk huwelijk op het stadhuis van Brugge trokken we richting Crowne Plaza waar het feest begon. De band deed haar werk en ik denk dat ze tot op de bovenste verdieping van het hotel bitter weinig zullen geslapen hebben...

Sally & Rik, ik wens jullie heel veel geluk samen maar als ik jullie zie dan weet ik dat het allemaal goed is . 2 Zotte mensen samen dat is een superzotte geslaagde combinatie! Amuseer jullie op huwelijksreis in de Dominikaanse Republiek. Het zal er de max zijn, dat weet ik nu al!

Fien & Steven United.  Fien & Steven houden van reizen, wat meteen het thema van hun huwelijk verklaarde . Zo beslisten ze een half jaar te stoppen met werken om een wereldreis te maken.  In de Eskimofabriek hadden ze een verzameling van hun reisfoto's uitgehangen waar ik met bewondering naartoe gekeken heb en meteen ook zin kreeg om te vertrekken. Vliegtuig in en uit en volop genieten van het leven... wat kan er nu mooier zijn dan zulke ervaringen delen met je partner??   Sinds vorige week zaterdag zijn ze ook echt "united" en gaan ze officieel als man en vrouw door het leven.   Momenteel bevinden Fien & Steven zich in warmere oorden, ergens tussen de pyramides van Gizeh.

Ik had al eerder wat foto' s online beloofd op de site maar helaas was deze week net iets te hectisch om er werk van te maken, so please excuse me...

Ik was enkel aanwezig voor het avondfeest en ik zag dat het goed was !!

De feestzaal zag er gewoonweg fantastisch uit!

Een echt pareltje met dank aan de mannen die alle tafels op rechte lijnen gezet hebben, helemaal uit zichzelf .

Gisteren was het 22 november. Dat betekende dat Fien en Steven in het huwelijksbootje gestapt zijn en dat hun huwelijk een knaller van formaat was in de Gentse Eskimofabriek. Deze week volgen zeker een aantal foto's van hun avondfeest en openingsdans.

22 November stond al een tijdje in mijn agenda met een paar uitroeptekens aangeduid. Niet alleen voor het huwelijk van Fien & Steven maar omdat ik eind september gecontacteerd werd door Lien die als freelance journaliste schrijft voor het Nieuwsblad maar ook voor Flair en Evita. Een jongedame met pit die op zoek was naar andere vrouwen die hun job als feest zien. Ze kwam bij mij terecht en ik kreeg dit mailtje in de mailbox:

Beste Lindsay,
 
Ik ben Lien, freelancejournaliste voor het Magazine van Het Nieuwsblad. In november plannen wij een artikel onder de titel "Altijd feest". Daarin willen we vier vrouwen portretteren die voor hun werk bijna voortdurend aan het feesten zijn: een partyplanner, een huwelijksfotograaf, de zaakvoerster van een cateringebedrijf,... Hoe is het om altijd in feeststemming te werken?
 
Tijdens het zoeken naar 'toffe madammen' om hieraan mee te werken, kwam ik op jouw website terecht. Je lijkt me een geschikte kandidaat voor het artikel! Heb je tijd en zin om hier aan mee te doen? Bedoeling is een interview (dat ik zal afnemen) en een mooie foto van jou, waarvoor een fotograaf zal langskomen.
 
 
Alvast bedankt voor je antwoord!
 
vriendelijke groet
Lien

Je kan gaan geloven dat ik laaiend enthousiast was! Zo gezegd, zo gedaan en ik kreeg tijdens het huwelijk van Cathy & Dirk het bezoek van de fotograaf. Het was een leuke ervaring voor zowel het bruidspaar als voor mezelf want nu stond ik plots helemaal zelf voor de lens, tot groot plezier van alle genodigden . 

Het artikel verscheen gisteren in de magazine bijlage en zag er zo uit:

Het artikel zelf was heel leuk geschreven en dat is natuurlijk volledig te danken aan Lien!

Vroeger heb ik vaak voor bruidsmeisje gespeeld. Wanneer ik ’s avonds naar huis moest, huilde ik altijd tranen met tuiten, ontgoocheld dat ik niet op het feest mocht blijven. Dat witte kleed, de romantiek in de lucht,... Ik ben een grote fan van de liefde.

Ik wilde altijd al fotografe worden. Toch ben ik op mijn achttiende in de toerismesector beland. Iets helemaal anders, maar ik bleef dromen van fotografie. Twee jaar geleden heb ik dan toch de stap gezet en ben ik aan een opleiding begonnen in avondschool. Al snel voelde ik dat mijn hart bij de huwelijksfotografie ligt. Sindsdien zit ik bijna wekelijks tussen de trouwende mensen. In de winter is het iets kalmer, maar tijdens de zomermaanden is het full speed ahead. Soms bellen mensen me al voor hun huwelijk in 2010.

De sfeer van die dag, daar doe ik het voor. Ik kan daar enorm van genieten. Ook van de emoties. In de kerk moet ik meestal zelf een traantje wegpinken (lacht). Ik leef mee met ‘mijn’ bruidjes. Als ze het even moeilijk hebben omdat iemand die hen dierbaar was er niet meer bij is, heb ik echt met ze te doen. Dan is eventjes met hen praten belangrijker dan die ene onmisbare foto.

De dag voor een huwelijk ben ik supernerveus. Ik ben zo bang dat ik mij ga overslapen dat ik drie wekkers laat aflopen. Maar van zodra ik de eerste foto genomen heb, verdwijnen die zenuwen. Ik ben er de hele dag bij, van het moment dat de bruid zich ’s morgens klaarmaakt tot soms zelfs het einde van het feest. Ik lig op de grond, kruip op stoelen, loop van hier naar daar,... Ik zit nooit stil. De volgende dag ben ik meestal zo stijf als een hark. Vermoeiend, maar tussen al die vrolijke mensen voelt het niet aan als werken. Ook niet als feesten, wel als genieten.

Ik zie mijn bruidjes graag. Het is hún mooiste dag. Ik ben altijd benieuwd naar wat ze dragen – vooral naar de schoenen, ik ben gek op schoenen. Bij elke bruid denk ik: ze ziet er prachtig uit. Als vrouw ga ik daar toch meer in mee dan mijn mannelijke collega’s, denk ik. Koppels fotograferen die al kinderen hebben, is  ook altijd leuk. Alsof die kindjes alles extra mooi maken. Zo was er eens eentje die na het jawoord in het stadhuis voor de hele zaal zei: ‘En gaan we dan nu frietjes eten? Dat zijn de dingen die je onthoudt, niet welke kleur servetten er op tafel lag.
Ik heb altijd het gevoel dat ik voor één dag bij de familie hoor. Door de hele tijd samen op stap te zijn, bouw je een band op met elkaar. Je leert elkaar echt kennen. Vooral tijdens de shoot met het koppel alleen lachen en babbelen we veel. Op het einde van de dag weet ik meestal heel hun levensverhaal (lacht). Dat spontane, daar hou ik van. Voor mij geen geposeerd gedoe. Ik wil dat ze zich echt amuseren. De dag is zo voorbij, ze moeten er van kunnen genieten.
Trouwfoto’s moeten een verhaal vertellen. Ik wil niet gewoon het stadhuis en de kerk in beeld brengen, maar de sfeer vatten. Geen enkel huwelijk is hetzelfde en dat probeer ik te respecteren. Ieder koppel zegt ‘ja’ tegen elkaar, maar hoe ze dat doen is elke keer anders. Het ene koppel is superromantisch, het andere dan weer stoerder of losbandiger. Ik wil de mensen op de foto zetten zoals ze zijn.

Door mijn werk staat mijn sociale leven op een laag pitje. Soms ben ik én vrijdag én zaterdag op pad. Mensen trouwen nu eenmaal niet in het midden van de week. Gelukkig staat mijn man volledig achter mijn keuze. Als ik dan eens thuis ben – ik werk nog halftijds bij een reisbureau – zit ik meestal achter mijn computer foto’s uit te kiezen en te bewerken. Het ene koppel wil graag een digitaal album, het andere kiest liever voor het echte knip-en plakwerk. Een hele klus, maar ik kan er helemaal in opgaan. Voor ‘mijn’ koppeltjes doe ik dat met plezier. Je maakt hun trouwdag onvergetelijk hé. Als ze tranen in hun ogen krijgen bij het zien van het resultaat, ben ik een gelukkige fotografe.

Ook de andere 3 dames hun verhaal heb ik met plezier gelezen: Vive la Nourriture, Enjoy en Criaturas zijn zeker ook meer dan een sitebezoekje waard. Toffe madammen!!! ik heb hun verhalen dan ook al verschillende keren gelezen.

Dat wil dus ook zeggen dat we een winnares van de pronostiek hebben: Elvire.  Ze had vorige week zitten vissen naar tips maar ik heb niets gezegd en uiteindelijk heeft ze het raadsel zelf kunnen oplossen. De prijs? Daar ben je nog niet van op de hoogte dus bij deze krijgt onze winnares een fotoreportage cadeau. Laat ons het voor het gemak een verlovingsshoot noemen . Nu nog een aanzoek???

Enjoy the weekend!

Evy en Bert: alletwee woonachtig in Vlaanderen. Je zou denken dat je elkaar dan toch zou vinden in een grondgebied dat volledig verwaarloosbaar is op de wereldbol en toch vonden ze elkaar niet in België maar duizenden kilometers van huis. Ze liepen elkaar tegen het lijf in Brazilië en zijn sinds die dag onafscheidelijk. 15 November beloofden ze elkaar eeuwige trouw in de kerk van Moorslede, een kerk die trouwens heel erg mooi is en die bovendien ook nog eens een erg leuke priester bleek te hebben die fan was van Canon .  Doedelzakspelers, extra duifjes als verrassing, jenever aan de kerk, een meer dan goeie receptie in de Cofar, met een dito feest ... kortom een geslaagde dag waar jullie nog vaak met de glimlach zullen aan terug denken.

Ik had gisteren het leuke gezelschap van Elvire, het was heel tof om haar een dagje mee te hebben. Ik ben al benieuwd naar haar resultaten. Los daarvan was het echt plezant om samen een huwelijk in beeld te brengen. Moeten we nog eens doen!

Ik had jullie gisteravond al een eerste aantal foto's beloofd tegen deze avond en belofte maakt schuld dus hier zijn ze, meer volgen na jullie huwelijksreis! Veel plezier in Vietnam!!

Binnenkort een kleine verrassing,waar ik zelf door verrast was... maar heel aangenaam, dat wel . Er zijn een aantal mensen op de hoogte van het wat en hoe en wanneer  alles gebeurd is, dus deze mensen kunnen en mogen niet mee gissen, het is met andere woorden verboden ! Straffen zullen niet mals zijn !

Toch al een kleine teaser om jullie verbeelding op hol te laten slaan, gok en gis er maar op los. Er is een prijs voor de winnaar maar ook die prijs houden we nog even top secret . 22/11 zal opheldering brengen voor jullie allemaal en dan weten we ook wie de gelukkige winnaar is.

Veel succes!