|
Kevin & Eleni zijn de max! Van een statement gesproken  . Niet alleen zien ze elkaar overdonderend graag maar evengoed houden ze van dingen die net ietsje anders zijn. I love it! Het is dan ook niet eenvoudig om in een korte blogpost dit bruidspaar te omschrijven en daarom heb ik heb gevraagd of ik de speeches van hun beste vrienden even mocht lenen. Wie kan er nu beter vertellen hoe deze 2 prachtmensen zijn dan degene die hen al jaren kennen en hen het warmste hart toedragen. Wim & Anne, hun getuigen, hadden het niet beter kunnen doen.
Een stukje uit hun teksten:
Anne
Skireizen, galaballen, TD’s, zelfs cantussen gingen voorbij en zoals vele studenten, ging ook Eleni bijverdienen in het weekend en in haar geval was dat in de negen vaten. Zo kwam ze elke maandag met zulke leuke, grappige, maar soms ook enge verhalen af, dat we als vriendinnen daar niet konden wegblijven. En al gauw zaten we in het weekend in de 9V, in A’pen en gingen we tot in de vroege uurtjes met het personeel op stap. Het was dan ook daar dat ze Kevin leerde kennen. En die naam kwam alsmaar meer en meer over haar lippen en al snel werden ze hechte vrienden, "maar alleen vrienden". En uit onverwachte hoek, na een gezellige avond samen, bleef ze er ook voor de nacht. En sinds die ene avond woonde ze niet meer in Borgerhout, maar in Edegem, bij Kevin.
Eleni en ik hebben vele uurtjes samen in ’t Kaf gespendeerd en geen seconde heb ik me daar met haar verveeld. Eleni had altijd wel iets boeiend te vertellen en ze stond altijd klaar met advies en leende haar luisterend oor als iemand daar nood aan had, wat ze trouwens nog steeds doet. Ze weet hoe ze mensen moet wakker schudden of een hart onder de riem moet steken. Ze neemt geen blad voor de mond, ze zegt wat ze denkt, and I love her for it! Het is een vrouw met ballen. Ook een harde werkster. Ze is lief, eerlijk en staat altijd voor je klaar, met haar kan je echt praten, kortom Eleni is een echte vriendin voor mij!
Wim
Echte vrienden? …dat brengt mij dan terug naar 18 jaar geleden... Zolang ken ik Kevin ondertussen al, maar of het nu vriendschap op het eerste zicht was, dat is misschien veel gezegd... Het begon alleszins op 12-jarige leeftijd aan het eerste jaar van het middelbaar. Kevin had daar zijn vrienden, ik er de mijne. Af en toe kwam het wel eens tot een confrontatie tussen de twee groepen, maar meestal moesten we eigenlijk niets van elkaar hebben. Tijdens de jaarlijkse schooltrip maakten we met alle leerlingen de klassieke boottocht op de Seine in Parijs. Kevin, die toen nog een halve kop groter was dan ik (niet dat ik klein was; Kevin is gewoon sindsdien niet echt meer gegroeid), ging stoer achter mij zitten en wrong zijn lange benen tussen de klapstoeltjes. De tocht zelf was zo boeiend als dat voor een 12-jarige puber kan zijn en toen ik op het einde opstond en merkte dat mijn stoeltje niet vanzelf omhoog kwam, vond ik er niets beter op om met m’n volle macht aan dit plastieken onding te beginnen trekken, niet echt beseffende dat Kevin’s rechterknieschijf blijkbaar net tussen het zit- en rugvlak paste. Hij schreeuwde het uit van de pijn en ik rolde over de grond van het lachen, de perfecte Kevin-Wim verhouding. Tot op heden hebben we nog altijd discussies over het feit dat ik maar al te goed besefte wat ik toen deed, maar we zijn het er beiden over eens dat toen, op een zeer bizarre wijze, een echte vriendschap is ontstaan. Al gauw werd elke woensdagnamiddag en elke zaterdag samen op een of ander sportveld doorgebracht en werd er uren getelefoneerd over den basket, school of vriendinnekes…
Nu het mooie aan die vriendschap was en is nog steeds dat, hoewel we de eerste zijn om elkaar te koeioneren; de ene altijd en overal voor de andere in de bres zal springen, hem zal helpen en het voor hem zal opnemen. Toen ik besliste om tijdens de les Latijn met een appelflauwte tegen de vlakte te gaan, kwam de hele klas niet meer recht van het lachen, maar slechts één iemand sprong als een antiloop over twee rijen banken met de bezorgdheid van Florence Nightingale. Als ik ruzie had op het basketveld, was Kevin er als de kippen bij om zich te moeien. En hoewel Kevin vaak emotioneel of lichtgeraakt kan zijn als je tegen zijn kar rijdt, op of naast het veld, vergeeft hij mij zo’n dingen altijd direct… Hij vergeeft me het pletten van zijn knie, het feit dat ik tijdens mijn eigen verhuis een kast van honderd kilogram op zijn tenen laat vallen en die keer dat ik tijdens een kussengevecht het kussen inruilde voor een ijzeren vuilbak.
Nu, anekdotes zijn leuk, maar om de woorden van mijn vennoot te gebruiken: “De Kevin... da is echt ne goeie gast”. Iemand die er altijd is voor zijn familie en zijn vrienden en iemand waar ge naar kunt opkijken. Hij mag proberen wat hij wil, hij is er goed in: school, studeren, sport, maar bovenal ook in de vriendschap naar ons en nog meer in zijn liefde voor Eleni. Ik was dan uiteindelijk ook blij en totaal niet verrast toen Kevin me anderhalf jaar geleden opbelde met de vraag of ik een goede schuilplaats had voor een wel heel speciaal pakketje. Ok, dat was duidelijk en ik had eigenlijk niets anders verwacht en toch… het was, in mijn ogen, vooral hij die hiervoor stond te springen… Hij wou absoluut trouwen.
Kevin, ik ben trots dat ik u mijnen beste kameraad kan noemen, ge zijt ne fantastische vriend en ge gaat een nog betere echtgenoot en later vader worden, voor u, uw vrouw en ooit uw kinderen doe ik alles. Eleni, ik heb er sinds 5 jaar een geweldige vriendin bij, je bent voor mij nooit enkel “de vriendin van” geweest… en ik kan me geen betere vrouw voorstellen voor mijnen beste kameraad. Eleni en Kevin, smies en witte, jullie voelen en vullen elkaar perfect aan… en dat is uiteindelijk wat echt telt… proficiat!
Om het helemaal af te maken wist Kevin me helemaal week te krijgen met zijn fantastische zin in z'n huwelijksgeloftes:
"Ze zeggen soms dat je je geliefde elke keer moet kussen alsof het de laatste keer is, wel ik beloof je dat ik je elke keer zal kussen alsof het de eerste keer is..." Eleni mag zich een gelukkige vrouw prijzen met zo'n schat van een man naast haar. Maar evengoed ben ik zeker dat het omgekeerde ook telt! Ze vullen mekaar perfect aan, zelfs na 1 dag bij hen te mogen zijn (wat echt mega was) zie je dit meteen.
Echt waar, het was genieten tijdens hun dienst in de Keizerskapel. Als huwelijksfotografe is het een groot cadeau om mensen zo gelukkig te zien en ons bruidspaar glunderde. In Amerikaanse brandweerstijl verlieten we de Keizerskapel en konden we de rest van de dag genieten van alle toffe momenten. Hun feest in La Riva begon perfect en terwijl ik naar huis reed kon ik enkel glimlachen om zo'n toffe dag en de leuke mensen die ik er heb leren kennen. You all made my day!
Wat een schatjes he ;-)
Serieus... kon Eleni er nog beter uitzien???
|